வரலாறு
காலத்தைக் கடந்த பக்தியின் சாட்சி
சில மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து முடித்த பின்பும், அவர்கள் செய்த நற்காரியங்கள் தலைமுறைகளை வழிநடத்திக் கொண்டே இருக்கும். அப்படிப்பட்ட அரிய மனிதர்களில் ஒருவர் செல்லப்ப கவுண்டர்.
செல்வம் இருந்ததால் அவர் பெரியவர் அல்ல. அந்தச் செல்வத்தை எதற்காக பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை உணர்ந்ததால் அவர் பெரியவர்.
செல்லப்ப கவுண்டருக்கும் அவரது மனைவி நாச்சம்மாளுக்கும் குழந்தைப் பேறு இல்லை. பொதுவாக ஒருவர் தமக்குப் பின் தன் சொத்துக்கள் யாரிடம் செல்லும் என்று சிந்திப்பார். ஆனால் செல்லப்ப கவுண்டர் அதற்கு மேல் சிந்தித்தார். “என் சொத்து என்னுடையது அல்ல; அது தர்மத்திற்காக பயன்பட வேண்டும்” என்று எண்ணினார்.
அவரது உள்ளத்தில் ஸ்ரீ சுந்தர விநாயகர் மீது இருந்த பக்தி சாதாரண பக்தி அல்ல. அது வாழ்வின் மையமாக இருந்த பக்தி.
அதனால்தான் அவர் தனது சொத்துக்களில் இருந்து பெரிய பகுதியை ஸ்ரீ சுந்தர விநாயகருக்கே அர்ப்பணித்தார். அந்த நிலம் இனி மனிதர்களின் உடைமையல்ல; தர்மத்தின் உடைமை. சுவாமியின் உடைமை. பக்தர்களின் நன்மைக்காக என்றும் செயல்பட வேண்டிய புனித அர்ப்பணிப்பு.
இந்த அர்ப்பணிப்பின் மகத்துவத்தை உணரச் செய்யும் ஒரு சிற்பு விஷயம் உள்ளது.
அவரது உயிலில் முதலில் ஏழரை ஏக்கர் என்று எழுதப்பட்டிருந்த அளவு பின்னர் பதினைந்து ஏக்கராக மாற்றப்பட்டுள்ளது. இது வெறும் எண்ணிக்கை மாற்றமல்ல. இது ஒரு மனதின் விரிவை காட்டும் சான்று. பலர் கொடுக்கும்போது குறைப்பதை நினைப்பார்கள்; செல்லப்ப கவுண்டர் கொடுக்கும்போது அதிகப்படுத்த நினைத்தார்.
ஏழரை ஏக்கரிலிருந்து பதினைந்து ஏக்கராக உயர்ந்த அந்த முடிவு, அவரது பக்தியின் ஆழத்தையும், தர்மத்தின் மீதான நம்பிக்கையையும், சுவாமிக்காக இன்னும் அதிகம் செய்ய வேண்டும் என்ற பெருந்தன்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
அவரது பக்தி வெறும் நிலம் கொடுத்ததிலேயே முடிவடையவில்லை.
அந்த நிலத்தின் வருமானம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதையும் அவர் மிகத் தெளிவாக சிந்தித்திருந்தார். கோவிலில் பூஜை நடைபெற வேண்டும். தளிகை நடைபெற வேண்டும். விளக்குகள் ஏற்றப்பட வேண்டும். அர்சகர் தன் கட்மையைச் செய்ய தேவையான ஆதரவு கிடைக்க வேண்டும். இதற்காக ஆண்டுதோறும் மூன்று செலகை நெல் வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
இதில் நாம் காண்பது ஒரு சொத்து தானம் மட்டுமல்ல; தலைமுறைகளைத் தாண்டி தொடர வேண்டிய வழிபாட்டு மரபுக்கான பொறுப்புணர்வு.
ஒரு நாள், ஒரு மாதம், ஒரு வருடம் அல்ல; “சாஸ்வதமாக” நடைபெற வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்கிருந்தது. அவர் வாழ்ந்த காலத்தைத் தாண்டி, அவர் இல்லாத காலத்திலும் சுவாமியின் திருப்பணிகள் தடைப்படாமல் நடைபெற வேண்டும் என்ற தூரநோக்கு அதில் தெரிகிறது.
இந்த மகத்தான தர்மத்தில் நாச்சம்மாளின் பங்களிப்பும் நினைவுகூரப்பட வேண்டியது.
கணவரின் பக்திக்கும் தர்ம எண்ணத்திற்கும் அவர் எந்தத் தடையும் ஏற்படுத்தவில்லை. மாறாக முழு ஒத்துழைப்பையும் அளித்தார். குடும்பத்தின் சொத்துக்களில் இருந்து பெரிய பகுதியை சுவாமிக்காக அர்ப்பணிக்கும் முடிவை அமைதியாக ஏற்றுக் கொண்டார். அந்த அமைதியான ஒப்புதல் கூட ஒரு பெரிய தியாகம்.
வரலாறு பெரும்பாலும் தானம் செய்தவரின் பெயரை நினைவில் வைத்துக் கொள்கிறது. ஆனால் அந்தத் தானம் நிகழ்வதற்கு துணையாக நின்றவர்களின் பெருமையும் அதே அளவு உயர்ந்தது. அந்த வகையில் நாச்சம்மாளின் ஆதரவும் இந்த தர்ம வரலாற்றின் ஒரு முக்கிய அத்தியாயம்.
இன்று நாம் ஸ்ரீ சுந்தர விநாயகரின் அருளைப் பற்றிப் பேசும்போது, அந்த அருளுக்கு அடித்தளமாக இருந்த மனிதர்களின் பக்தியையும் நினைவுகூர வேண்டும்.
செல்லப்ப கவுண்டர் நிலத்தை மட்டும் கொடுக்கவில்லை.
ஒரு வழிபாட்டு மரபை பாதுகாத்தார். ஒரு தர்மத்தை நிலைநிறுத்தினார். ஒரு தலைமுறைக்கு முன்மாதிரியாக நின்றார்.
அவரது பெயர் ஒரு நிலத்தின் உரிமையாளராக அல்ல, சுவாமியின் திருப்பணிக்காக தனது செல்வத்தை அர்ப்பணித்த தர்மவீரராக என்றும் நினைவுகூரப்படும்.